journalistiek fotografie

Heb vorige week kennis gemaakt met de journalistiek fotografie. Zoals jullie weten ben ik de straat aan het spioneren voor mijn 'straatopdracht'. Nu kwam ik thuis van de academie Minerva, maandag en stond de hele staat vol met politie, jounalisten en ziekenauto. Ik vragen wat er was gebeurd aan een jounalist. Niemand kon het zeggen, alles was afgezet. Volgens een man lag er een lichaam op het speelplaatsje. Nou vreselijk dacht ik. Geef net mijn kinderen wat meer vrijheid in onze buurt, gebeurd dit!
Maar al heel snel gingen mijn gedachten een hele andere kant op. "Maar dit is fantastisch voor mijn straatopdracht en past precies bij mijn thema" Ik snel mijn camera pakken, hup, telelens erop! Bij die andere jounalisten staan had geen zin. Heb aangebeld bij een buurvrouw en gevraagd of ik foto's mocht maken op haar balkon. Ik mocht wel even op haar balkon maar er mochten geen foto's gemaakt worden, dacht ze.
Maar stiekum wel! Ik op de grond liggen en foto's schieten door haar bamboe afscherming. Dat paste namelijk goed bij de sfeer die ik wilde voor de opdracht. Toen ik eenmaal klaar was ging ik nog even bij de jounalisten kijken. even informeren naar hun vak, dacht ik. Zei zijn tenslotte ook fotografen en dit is ook een richting die ik zou kunnen inslaan.
Na een zeer intressant gesprek, met 1 van de fotografen over, wat mag je wel en wat niet schieten, wat over etiek en het publiseren van beelden.
Toen vertelde ik over mijn opdracht en liet mijn foto's zien. Hij zei; 'weet je dat je de enige bent met die foto's?' Oh?.... En nu?.... 'Nou, je mag ze van mij hebben hoor', zei ik. 'Ik gebruik ze toch voor iets heel anders'.
Ik thuis de foto's sturen naar de journalist en hup , half uur later stond het gepubliseerd! met mijn naam erbij! ha ha. Wat gaaf!!! zat helemaal onder de andrenaline. Trots als een pauw!, Want ik vond ze ook nog mooi ook!
Iedereen waarschuwen! ....... Niemand kon het vinden?? Na twee uur was het er al weer af! Het was namelijk zelfdoding.
wow! kortstondige fotografie zeg!
Nadat de adrenaline uit mijn lijf was dacht ik pas: wat erg zeg! Wie zou het zijn. Schaamde me eigenlijk een beetje dat ik zo met de beelden bezig was en vergat dat er iets vreselijks was gebeurd.